01/02/06
2:43
Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μανία; Μανία... Η νύχτα είναι η ώρα της. Αδύνατον να σταματήσω να σκέφτομαι και μάλιστα τόσο βαθειά, διαπεραστικά και διαβρωτικά που στο τέλος καταντούν να μοιάζουν όλα ανόητα. Και ανόητος εγώ που τα σκέφτομαι. Η αυπνία αναζωπυρώνεται. Νοιώθω το κεφάλι μου να δονείται σαν σφυγμός. Κι άλλες σκέψεις. Από τη μια στην άλλη χωρίς νόημα, χωρίς τέλος, χωρίς στάση. Σκέφτομαι τι θα κάνω μόλις ξημερώσει. Είναι όλα τόσο ξεκάθαρα. Είμαι σ' απίστευτη εγρήγορση. Νοιώθω ευφορία. Άκρατη ευχαρίστηση της αίσθησης πως είμαι ζωντανός. Δεν υπάρχει τίποτα -μα τίποτα- που να μη μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή. Είναι ωραία... Βαριανασαίνω. Όσο πιο πολύ σκέφτομαι πως είμαι σε ευφορία τόσο ανεβαίνω. Πετάω... Είναι ωραία. Είναι η μανία και είναι ωραία. Αστράφτω. Τέτοιες ώρες νοιώθω απαγορευμένα ευτυχισμένος. Ανασαίνω βαθειά. Δεν μου φτάνει το οξυγόνο... Χρειάζομαι περισσότερη ζωή για να ζήσω. Θέλω τα πάντα και τίποτα. Μια άβυσσος συναισθημάτων με διαπερνά. Ανείπωτη ηδονή... Θεέ μου είσαι; Γιατί ανασαίνω την αναπνοή σου, έχω τη δύναμή σου... Μπορώ να κάνω τα πάντα. Είναι ωραία... Αφήνομαι. Είναι ωραία... Είμαι πάρα πολύ καλά...
***
01/02/06
6:34
6:34
Είναι η χειρότερη ώρα της μέρες. Περιμένω να ξημερώσει. Να ξυπνήσει η πόλη. Να ξυπνήσω κι εγώ. Είδα dvd, σέρφαρα, διάβασα. Η νύχτα ήταν μεγάλη όμως... Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Περιμένω απλά, νωχελικά να ξημερώσει. Είμαι σε υπερένταση. Ο ύπνος είναι το μοναδικό που θέλω και το μοναδικό που δεν πρέπει αυτήν την ώρα. Τα μέλη μου είναι πιασμένα. Αγριεύομαι. Αργεί να ξημερώσει... Θα ξημερώσει άραγε; Δεν είναι ωραία... Όμως είμαι καλά. Πολύ καλά...
